วิธีการเลือกอุปกรณ์บําบัดน้ําเสียแบบบูรณาการ
การเลือกอุปกรณ์บำบัดน้ำเสียแบบครบวงจรขึ้นอยู่กับการกำหนดค่าที่มีห้าปัจจัยนำเข้า: ปริมาณน้ำไหลรายวัน, ลักษณะน้ำทิ้ง, มาตรฐานน้ำทิ้ง, สภาพพื้นที่ และสภาพการดำเนินงาน เมื่อปัจจัยเหล่านี้ได้รับการตัดสินใจแล้ว ขั้นตอนการบำบัด, ปริมาตรถัง, วัสดุ และรูปแบบการติดตั้งจะตามมาเกือบโดยอัตโนมัติ หากปล่อยให้ปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งคลุมเครือ ช่องว่างมักจะปรากฏขึ้นระหว่างการทดสอบระบบหรือการยอมรับ
ปริมาณน้ำไหลรายวันไม่ควรกะประมาณจากจำนวนคนเท่านั้น สำหรับที่พักอาศัย ให้คูณปริมาณการใช้น้ำต่อหัวด้วยจำนวนผู้อยู่อาศัยและเพิ่มความต้องการของส่วนกลางและเชิงพาณิชย์ สำหรับโรงแรม ร้านอาหาร และแหล่งท่องเที่ยว ควรคำนวณจากจำนวนเตียง ที่นั่ง และจำนวนผู้ใช้บริการที่สมจริง สำหรับแคมป์ก่อสร้าง ควรคำนวณขนาดตามจำนวนคนสูงสุด ไม่ใช่ค่าเฉลี่ย ปัจจัยการไหลสูงสุดรายชั่วโมงและรายวันก็มีความสำคัญเช่นกัน: สถานที่ที่มีจำนวนคนเพิ่มขึ้นสองเท่าในช่วงวันหยุดจะล้นหากโรงบำบัดมีขนาดตามค่าเฉลี่ยรายปี ความจุตามป้ายชื่อเป็นปริมาณรายวัน ในขณะที่การจัดการการไหลสูงสุดระยะสั้นขึ้นอยู่กับปริมาตรการปรับสมดุลและชุดปั๊ม ดังนั้นทั้งสองอย่างต้องพิจารณาร่วมกัน
คุณภาพน้ำทิ้งเป็นตัวกำหนดจำนวนขั้นตอนการบำบัดที่จำเป็น น้ำเสียจากครัวเรือนโดยทั่วไปต้องการเพียง COD, BOD5, ของแข็งแขวนลอย, แอมโมเนีย, ไนโตรเจนทั้งหมด และฟอสฟอรัสทั้งหมด น้ำเสียจากร้านอาหารมีไขมันสูงและต้องมีบ่อดักไขมันก่อนเข้าโรงบำบัด น้ำทิ้งจากปศุสัตว์ การแปรรูปอาหาร และสิ่งทอ ต้องการรายงานผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการอย่างสมบูรณ์เพื่อกำหนดความสามารถในการย่อยสลายทางชีวภาพและความเค็ม และอาจต้องมีการบำบัดเบื้องต้นหรืออัตราการรับภาระที่ลดลง หากไม่มีข้อมูลคุณภาพน้ำ แนวทางที่ถูกต้องคือการออกแบบตามความเข้มข้นที่เข้มงวดและเว้นจุดเชื่อมต่อสำหรับการเพิ่มเติมในภายหลัง แทนที่จะเดิมพันกับค่าที่เหมาะสม
มาตรฐานน้ำทิ้งเป็นตัวกำหนดว่าจำเป็นต้องใช้เมมเบรนหรือไม่ การระบายน้ำลงสู่ท่อระบายน้ำสาธารณะโดยทั่วไปเป็นไปตามมาตรฐานระดับสาม การระบายน้ำลงสู่แหล่งน้ำผิวดินเป็นไปตามเกรด A หรือเกรด B ของ GB 18918-2002 ซึ่งเป็นมาตรฐานแห่งชาติสำหรับมลพิษจากโรงบำบัดน้ำเสียชุมชน การนำกลับมาใช้ใหม่เพื่อการชลประทานหรือการชำระล้างมีมาตรฐานการนำกลับมาใช้ใหม่ของตนเอง เกรด A กำหนดไนโตรเจน ฟอสฟอรัส และของแข็งแขวนลอยที่เข้มงวดกว่าที่การตกตะกอนเพียงอย่างเดียวสามารถให้ผลได้อย่างน่าเชื่อถือ ดังนั้นจึงมักจะมีการเพิ่มการกรองหรือ MBR มาตรฐานที่เข้มงวดขึ้นเท่าใด โครงการก็จะยิ่งมีพื้นที่เมมเบรน การให้สารเคมี และระบบอัตโนมัติมากขึ้นเท่านั้น ทั้งในด้านต้นทุนการลงทุนและต้นทุนการดำเนินงาน
สภาพพื้นที่และสภาพการดำเนินงานมักถูกมองข้าม แม้ว่าจะเป็นตัวขับเคลื่อนต้นทุนก็ตาม ระดับน้ำใต้ดินสูง ความลึกของชั้นดินที่จำกัด ที่อยู่อาศัยใกล้เคียงที่ไวต่อเสียงและกลิ่น หรืออุณหภูมิต่ำสุดในฤดูหนาวที่ต่ำกว่าจุดเยือกแข็งอย่างต่อเนื่อง จะเปลี่ยนแปลงโครงสร้างถัง ฉนวน และการเลือกโบลเวอร์เสมอ สถานที่ที่ไม่มีผู้ปฏิบัติงานเฉพาะควรเลือกเครื่องที่มีการควบคุมง่าย ช่วงการทำความสะอาดนาน และอะไหล่ที่มีจำหน่ายทั่วไป แทนที่จะเลือกเครื่องที่มีคุณสมบัติเด่นที่สุด

การเลือกกระบวนการตอบคำถามสามข้อ: จำเป็นต้องมีการกำจัดสารอาหารหรือไม่ จำเป็นต้องนำกลับมาใช้ใหม่หรือไม่ และมีพื้นที่ว่างหรือไม่ ในกรณีที่ต้องการกำจัดเฉพาะสารอินทรีย์และของแข็งเท่านั้น ระบบ AO พร้อมการตกตะกอนก็เพียงพอแล้ว ในกรณีที่ต้องการการกำจัดไนโตรเจนและฟอสฟอรัสที่เสถียร AAO เป็นตัวเลือกทั่วไป ในกรณีที่ต้องการน้ำทิ้งที่ใสเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ ระบบ AO หรือ AAO ตามด้วย MBR ก็ทำงานได้ดี ในกรณีที่พื้นที่จำกัดมากและภาระการไหลมีความผันผวนสูง MBBR พร้อมตัวตกตะกอนแบบแผ่นเป็นคำตอบที่ใช้งานได้จริง การเลือกวัสดุขึ้นอยู่กับความลึกในการฝัง ระดับน้ำใต้ดิน และการกัดกร่อน: ถังฝังดินในดินที่กัดกร่อนนิยมใช้ PP แบบพันหรือ FRP ถังเหนือพื้นดินในขนาดที่ใหญ่ขึ้นและความต้องการโครงสร้างที่สูงขึ้นเหมาะสำหรับเหล็กกล้าคาร์บอนเคลือบภายใน ตารางด้านล่างจับคู่เงื่อนไขทั่วไปกับการกำหนดค่าที่มักจะบ่งบอกถึง


ตารางที่ 1 ปัจจัยนำเข้าสำหรับการเลือกอุปกรณ์บำบัดน้ำเสียแบบครบวงจร
|
ปัจจัยนำเข้า |
สิ่งที่ต้องยืนยัน |
ผลกระทบต่อการออกแบบ |
|
ปริมาณน้ำไหลรายวัน |
ปริมาณน้ำไหลเฉลี่ย, ปัจจัยการไหลสูงสุดรายชั่วโมง, อัตราการไหลสูงสุด |
กำหนดปริมาตรถัง, ส่วนแบ่งการปรับสมดุล และจำนวนปั๊ม |
|
คุณภาพน้ำทิ้ง |
พารามิเตอร์มาตรฐานหกตัว, ไขมัน, ความเค็ม, ความสามารถในการย่อยสลายทางชีวภาพ |
กำหนดจำนวนขั้นตอนการบำบัดและการบำบัดเบื้องต้น |
|
มาตรฐานน้ำทิ้ง |
การระบายน้ำลงท่อ, เกรด B, เกรด A หรือการนำกลับมาใช้ใหม่ |
กำหนดขอบเขตของเมมเบรน, การกรอง และการฆ่าเชื้อ |
|
สภาพพื้นที่ |
พื้นที่ว่าง, ระดับน้ำใต้ดิน, ความลึกของชั้นดิน, การเข้าถึงการขนส่ง |
กำหนดรูปแบบการฝังดินหรือเหนือพื้นดิน และแผนการขนส่ง |
|
สภาพการดำเนินงาน |
ความพร้อมของผู้ปฏิบัติงาน, พลังงาน, อุณหภูมิ, ขีดจำกัดเสียงรบกวน |
กำหนดระดับระบบอัตโนมัติ, ฉนวน และความซับซ้อนของเครื่องจักร |
ประการแรกคือการแปลงจำนวนคนเป็นปริมาณน้ำไหลโดยตรงและละเลยความต้องการเชิงพาณิชย์และปริมาณการไหลตามฤดูกาล ซึ่งทำให้เกิดน้ำล้นในช่วงฤดูที่มีผู้คนหนาแน่นและโรงบำบัดที่มีขนาดใหญ่เกินไปในช่วงฤดูที่มีผู้คนน้อย ประการที่สองคือการเปรียบเทียบเฉพาะราคาซื้อ: ระยะเวลาการเปลี่ยนเมมเบรน, การใช้พลังงานของโบลเวอร์, สารเคมีทำความสะอาด และอะไหล่มักจะลบล้างส่วนลดที่เห็นได้ชัดภายในสามปี ประการที่สามคือการปฏิบัติต่อน้ำทิ้งจากอุตสาหกรรมเหมือนน้ำเสียจากครัวเรือนและสั่งซื้อโดยไม่มีรายงานผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการ ดังนั้นโรงบำบัดจึงทำงานได้ไม่เต็มประสิทธิภาพหรือต้องได้รับการปรับปรุงใหม่ ประการที่สี่คือการเว้นที่ว่างรอบๆ หน่วยน้อยเกินไป ทำให้ไม่สามารถเปิดฝาช่องเข้าถึงได้ และไม่สามารถยกชุดเมมเบรนออกได้ ทำให้ค่าใช้จ่ายในการเข้าบริการในอนาคตแต่ละครั้งเพิ่มขึ้น การตัดสินใจประเด็นเหล่านี้ในขั้นตอนการเสนอราคามีค่ามากกว่าการเพิ่มคำสัญญาในสัญญา